روزی روزگاری دو معشوق بودند به اسم آب و زمین  چنان عاشق که همه می گفتند این دو از هم جدایی ناپذیر هستند

 زمان به همین منوال میگذشت تا وقتی که پای خورشید به میان آمد .

آری خورشید آمده بود آب از خواب بیدار شد ناگهان نگاهش به خورشید افتاد .

وای چقدر زیبا او چنین چیزی تا به حال ندیده بود مثل یک رویا وای چه موهای قشنگی ! چه گرمای آرامش بخشی.

آب با خودش گفت تا زمین خوابه برم و یه سلامی به اون عرض کنم و بپرسم کیه. 

 رفت پیش خورشید و با کمی خجالت گفت سلام من اب هستم و خوشحال می شم با شما آشنا بشم .راستی شما کی هستین؟

خورشید گفت سلام آب عزیز من خورشیدم گرما دارم تازه به این طرفا رسیدم و تنها هستم خوشحال می شم تو یار من بشی و پیشم بیای. 

  آب کمی فکر کرد ودر حالی که غرور تمام وجودش را گرفته بود با خودش گفت : چه خوب دیگه از دست این زمین پست و پایین و سرد راحت می شم میرم اون بالاها پیش خورشید که هم زیبا هست و هم بالاتر از زمین .....

آب حتی به گذشته هم فکر نکرد که زمین عاشقش بود و آب رو تو آغوش خودش میگرفت تا آروم بگیره حتی به این فکر نکرد که زمین بدون اون میمیره و حتی به این موضوع که خودش یه روزی عاشق و دیوونه زمین بود.

آب به خورشید گفت: من چطور بیام پیشت ؟

 خورشید در جواب گفت من تو رو با گرمای خودم سبک میکنم و بعد میای بالا پیش خودم.

 آب گفت: بزن بریم .. خورشید هم گرمای خودش رو بیشتر کرد و آب بخار شد و شروع به بالا رفتن کرد .

 در همین هنگام از گرمای خورشید زمین بیدار شد . وقتی این صحنه رو دید به آب که در حال بالا رفتن بود گفت : آب عزیزم کجا میری ؟ 

 آب گفت : من دارم میرم یه جای بهتر .جایی که خوشبخت بشم و پیش یه نفر که منو بیشتر دوست داره ....

زمین فریاد زد نه نه نه .. نرو من بی تو میمیرم من دوست دارم من عاشقتم بدون تو خشک و تباه می شم ...

ولی آب گوش نکرد و رفت تا به خورشید برسه در حالی که نمیدونست بین خودش و خورشید زیاد فاصله هست و رسیدن به او محاله ولی خودخواهانه تلاش میکرد.

 زمین داد زد : من همیشه عاشقانه آغوشمو واسه بازگشتت باز نگه می دارم  می دونم یه روزی پشیمون برمیگردی

آب بالا و بالا تر رفت تا به جایی رسید که متوقف شد ...

آب به خورشید گفت :چی شد چرا دیگه بالا نمیرم ؟

خورشید در جواب گفت من دیگه بیشتر از این توان ندارم تا تو رو بالا بکشم دیگه وقت ندارم الان شب ساه میرسه و من باید برم شاید یه روز برگشتم.

  آب در حالی که شکه شده بود با حالت گریه به خورشید گفت

ولی قرار ما این نبود خواهش میکنم منو اینجا تها نذار ..

 ولی خیلی دیر شده بود آب تنها شده بود و حالا به اشتباه غودش پی برده بود و دیگه راه برگشتی نداشت .

او از روی زمین خجالت میکشید او ن زمین رو  تنها گذاشته بود و حالا زمین خشک و تنها اون پایین بود .

 آب فریاد زد :زمین عزیز بیداری ؟ منم آب .

 خیلی پشیمون هستم . میخوام برگردم پیشت تو آغوشت .....

 ولی دیگه دیر شده بود و دیگه کاری از دست زمین هم بر نمی آمد.

سالها از ان ماجرا می گذرد و این دو معشوق از هم دور افتاده اند .

باران روزها و شبها گریه میکند تا شاید با قطره های اشک خود که همان باران است زمین را شاداب و سرسبز کند تا شاید بتواند اشتباه خود را جبران کند

 او باران عشق خود را بر سر زمین میریزد و زمین هم عاشقانه آغوش خود را باز می کند تا قطرات عشق را در آغوش بگیرد که بوی یارش را میدهد.